Tradizione e commozione Si sente la rangasce: è “Ravazzone”! Massere è scite preste li bandiste, se manghe lu Priore nen s’è viste e nen ci sta le solite persone.
Ma appene che si spanne chelu sone, cupe, solenne, cummuvente e triste, la gente arrive e, tra nu pista piste, si sciojje pe’ la vie ‘mprucissione.
Fatte lu Borghe e po’ Civitanove, la Bande va a la Sacche, a li scalette, sajje a la Fère e ccale a lu Bastione.
Ma chi a st’appuntamente nen si trove, sentenne chele note da lu llette, je manne appresse appresse n’orazione.
* * *
Ecche: la bbande tè’ ssunà’ lu “Criste”. E tutt’attorne, accome è tradizione, ci sta lu manuvale e lu cafone, nche l’artigiane e lu professioniste.
Forse da ‘n ciele l’angele ànne assiste A sta sfilate tutta devozione, addò lu sone all’aneme arintone e chiù dentre ci va, chiù le rattriste.
Pè cquesse chelu piante che si smove Da ‘na malinconie nate mpette esce di botte e n’ sa ‘spettà nu ccone.
E quille che ugne anne s’aritrove, ‘nzimbre a la bande, l’une all’atre strette, si fa cchiù bone, e manche se n’addone.
Mario Bosco
|